Zapał (Norwid)

←Bogowie i człowiek

Vade-mecum Zapał Cyprian Kamil Norwid

Prac-czoło→

 Powiadają - że piękne były one wieki,
 Gdy ogień - święty wznosił się złotym filarem,
 A Rzym od białych dziewic wyglądał opieki,
 Dziewic zasiadających, jak Senat, z Cezarem.
 Wtedy i Drujd, i horda Litwy tajemnicza
 Klęła kozła swojego pod grzechów ciężarem,
 A czoła jej ozłacał żywy płomień Znicza.
 Lecz z świętym-ogniem stało się jak z niebios darem:
 Po legendowych wiekach - przyszły historyczne,
 Ogień-boski zaprzestał być dziejów skazówką.
 (Natomiast - tanie mamy zapałki - chemiczne,
 Które gdy zręcznie ujmiesz - obrócisz w dół główką
 I o obuwie potrzesz? płomyk wraz wybucha,
 A Turki palą fajkę z długiego cybucha!)

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.