Z Horacjusza

Z Horacjusza • Cyprian Kamil Norwid

Z Horacjusza Cyprian Kamil Norwid

 1
 Nie złoto i nie kość słoniowa
 Połyskują w zaciszy mojej;
 Ni pachnąca belka cedrowa
 Na kolumnach z bazaltu stoi.
 
 2
 Ni natrętnym komu dziedzicem
 Stałem się, jako człek szczęśliwszy;
 Ni posługiwam się szlachcicem,
 W klienta go pierw zamieniwszy.
 
 3
 Wiarę tylko, lub skrę natchnienia,
 Od niebios wprost ubogi biera -
 Bez łaski, możnych utrudzenia,
 Zaściankowa starczy mu sfera.
 
 4
 O! człowiecze, dzień po dniu idzie
 I księżyc się z księżycem zmienia,
 Gdy ty w grobowej piramidzie
 Marmur czerpiesz na twe przedsienia.
 
 5
 Bai morskiej przeklęte fale
 Cofnęły się przed twymi plany -
 Byś miał kędy zabijać pale,
 Sąsiad z progów bywa wygnany!
 
 6
 Po ostatni raz mąż i żona,
 Na ojczyste pojrzawszy łany,
 Załamują drżące ramiona,
 Penaty swe tuląc w łachmany -
 
 7
 Gdzież nareszcie właściwszy z gmachów
 Zamieszkacie? nienasyceni!
 Ziemi czeluść nie ma dwóch dachów:
 Nędzarz czy król? nie ujdą cieni - -
 
 8
 Nie złoto cłem na Styksie wcale!
 Ni bystra Prometejów wiedza;
 Charon czeka na was, Tantale!
 - Cierpiących zaś Charon uprzedza.

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.