Walka miodowa

Walka miodowa • Prolog do bitwy • Adam Mickiewicz

Walka miodowa Prolog do bitwy Adam Mickiewicz

Jakiż skutek z groźnego wyniknie zamachu?
Cały Olimp w kłopotach, cały Parnas w strachu.
Ty bij dzielnie, ty dzielnie odpieraj najazdy:
Kto zwycięży, łbem dumnym da bukisz o gwiazdy.
Lecz żeby Muz palcatki szły gładko, jak z mydła,
Trzeba je wprzódy w pewne zamykać prawidła.

Punkt pierwszy: Nim się srogie rozpoczną turnieje,
Niech wystawa, rycerzy godna, zajaśnieje.
Naprzód ten, co zwycięskie nagrodzi zapasy,
Miodzie, zajmie otyłe w środku stoła fasy;
Poczwórna świeca będzie w każdym błyszczeć rogu.
Witaj nam, smaczny z cielic flandryjskich pirogu!
I ty, boże, co bluszczem gibkie wieńczysz berła,
Daj sok, z drogich Burgundów wyciśniony perła!
Bracia! czy to już wszystko? Są miody!......
Ach, gdyby... Lecz on tutaj... głos mi się ucina...
Tomaszu, Janie, kończcie... rzucam kęsy smaczne
I do rzeczy powrócę, i przepisy zacznę.

Punkt drugi: Czyż przez wota obrać, czy na szczęście,
Komu sprawiedliwości bezmien oddać w pięście?
Zęby zaś na namysłach czas nie poszedł w straty,
Gotów jestem celniejsze podać kandydaty.
To ojciec; myśli, pisze i dobrze, i wiele,
Ale to grunt, że stoi na Wiwlasów czele!
I Kujas na tron sęski wart mądre wznieść pięty;
Przeznał iuris pandekta i Judykamenty.
Lecz, broń Boże, do mowy wetknie klijentele,
Broń Boże, w słów łacińskie ugrzęźnie kąpiele:
Wtenczas, pomnę, do portu nie skieruje belki,
Sąd zaśnie, gardła wyschną, zwietrzeją butelki.
Jest jeszcze i Erazmus, po temu figura,
Dobrze pakowna głowa, poważna wilczura.
Tobie zaś, coś niebieskich przednie świadom rzeczy,
Co wziętą z góry łaską zmywasz błąd człowieczy,
Tobie większy sprawunek; wziąwszy żółte miody,
Któremu sąd wyznaczy, ty oddasz nagrody.
Jak ów, co sto lat sądząc naród w Izraelu,
Na ognistych rumakach wyleciał z Karmelu,
Tak i ty z miną gęstą w całej zasiądź pompie,
Jeden sekundant z prawej, ja z lewej przystąpię.

Kiedy tak wszystko miejsca w porządku zasiędzie,
Szermierze i arbitry, i prezes, l sędzię,
By wzbudzić chęć do boju, zgnieść sumienia szkrypuł,
Gdy pięciu skutek lichy, łykniem cztery i pół.
Wtenczas przeciwne Muzy spuścimy ze smyczy,
Każdy usterk, błąd każdy niechaj sąd policzy
I na ścienie karbuje, w miód zmaczawszy palce.
Gdyby niesprawiedliwie sądził kto o walce,
Takiego ty rozkażesz upiec na opłatkę,
Ja w komentarz zbutwiały wetknę za cytatkę,
Erazmus przefiltruje i elixir zrobi,
Waść pandekta przygnieciesz, on w kropki rozdrobi;
A więc tak zagrożony cieleśnie i dusznie,
Niechaj sąd pilnie zważa i zaznacza słusznie.
Wreszcie, kiedy się wszystkie skarbują pomyłki,
Gdy wszelkie zapaśnicy dobedq wysiłki,
Prezes policzy kreski... ach, skończyć nie mogę,
Jakąż tu widzę radość, jakiż żal i trwogę?
Co za skutek z groźnego wyniknie zamachu?
Cały Olimp w kłopotach, cały Parnas w strachu!...

Janie, nad tobą czarne zawieszone flagi.
Weź pud prawnych wybiegów, dwa pudy odwagi;
Bo Tomasz dziś od świętych wsparty i od Feba,
Jemu greckie i rzymskie sprzyjają dziś nieba,
Tomasz wyższy, co jemu oddał swoje zwisko,
Widząc, że pupil jego walkę począł śliską,
Zjechał tu sam, widziałem, na złotej kolasce,
[Wtem otworzyły się drzwi do drugiej izby
i ukazała się cyfra]
I czy w jego łbie osiadł, czyli tutaj w fasce.
Z tak szczęsnego zdarzenia koledzy weseli,
Każdy Tomasza darem, każdy chwalbą dzieli;
Jan przeciwnik da wiersze, przysmaki Onufry;
U mnie, gdy i łeb pusty, i ubogie kufry,
Gdy ani rymem zyskam, ani manifestem,
Co zostaje w mej mocy, życzyć gotów jestem:
Bogdajś tyle lat spędził szczęścia i swobody,
Ile pszczółek nad tymi pracowało miody!
Jeżeli od nich słodszy mirtu cenisz wianek,
Ile masz z nas przyjaciół, tyle licz wybranek;
Bogdajś z nami przez tyle lat spróżniał talerze,
Ile dowcipnych wierszy w twojej Tabakierze!
Bogdajś, co rzecz największa, w straszne pozwan tuzy,
Na sztychy i siniaki nie wydał twej Muzy.
Pomnij więc dzielnie dzielne odeprzeć najazdy:
Kto zwycięży, łbem dumnym da bukisz o gwiazdy.

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.