W Łazienkach

W Łazienkach • Cyprian Kamil Norwid

W Łazienkach Cyprian Kamil Norwid

 I
 Nawet lew wdzięczny, chodzący po Rzymie
 Za Androklesem, co grzywę mu głaszcze,
 Gdyby gdzie zoczył swe czoło i imię,
 Dłutem zmienione na fontanny paszczę,
 Wlepioną w Łaźni Cesarskiej do ściany,
 Dzień i noc wodę parskającą w dzbany:
 Nawet lew owy, i choćby w czas spieki;
 Wolałby odejść na puszczę... kaleki!...
 
 II
 Nie! - to nie pomnik - to jest malowana
 Opery w letnich Łazienkach ozdoba,
 Ten późny posąg przedwczesnego Jana!
 To nie Majestat Jego, ni osoba,
 Ni pamięć ludu i świata uznanie,
 Ani narodu gest, co swych sił użył:
 To - jest wielkiego męża urąganie,
 Które, gdybym tam był, ja sam bym zburzył;
 Lecz, że w kolebce skręcono mi ramię,
 Więc, czego nie tknę ręką, duchem złamię.
 
 Paryż, 1872 r.

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.