Trzeba by

Trzeba by • Wiersz • Aleksander Fredro

Trzeba by Wiersz Aleksander Fredro

Dawnymi czasy, jak pewna wieść niesie,
Czterech podróżnych zabłądziło w lesie,
Mróz był tak mocny, noc była tak ciemna,
Że chęć podróży stała się daremna.
Ogień więc rozłożyli
I dnia czekać uradzili.
 
— Trzeba by — rzecze jeden i poziewa —
Przynieść więcej drzewa.
— Trzeba by — rzecze drugi
Legając jak długi —
Rozszerzyć ogniska,
By wszystkich grzało z bliska.
— Trzeba by — zamruczał trzeci —
Czym zasłonić od zamieci.
— Trzeba by nie spać — bąknął czwarty,
Na łokciu oparty.
Tak każdy powiedział,
Co wiedział,
I myśląc jeszcze o lepszym sposobie,
Zasnął sobie.
 
Cóż z tego: ogień zgasł, a nieostrożni
Pomarli podróżni. —
Gdzie bez czynu sama rada,
Biada radźcom, dziełu biada.

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.