Strzelec (Mickiewicz)

←Do Niemna

Strzelec Poezye Adama Mickiewicza. T. 1. (1899) Sonety erotyczne Adam Mickiewicz

Rezygnacya→

Zobacz też: wydanie z 1826 r.

[177]

 Widziałem, jak dzień cały, pośród letniej spieki,
Błąkał się strzelec młody. Stanął nad strumieniem,
Długo poglądał wkoło i rzecze z westchnieniem:
»Chcę ją widzieć, nim kraj ten opuszczę na wieki;

 »Chcę widzieć niewidziany«. Wtem leci z za rzeki
Konna łowczyni, strojna Dyany odzieniem;
Wstrzymuje konia, zwraca się wejrzeniem;
Zapewne jechał za nią towarzysz daleki.

 Strzelec cofnął się, zadrżał, i oczy Kaima
Zataczając po drodze, gorzko się uśmiechał,
Drżącą ręką broń nabił, dąsa się i zżyma;

 Odszedł nieco, jakoby swej myśli zaniechał.
Wtem dojrzał mgłę kurzawy, wzniesioną broń trzyma,
Bierze na cel, mgła bliżej — lecz nikt nie nadjechał.

Przypisy

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.