Słowianin

Słowianin • Cyprian Kamil Norwid

Słowianin Cyprian Kamil Norwid

 Jak Słowianin, gdy brak mu naśladować kogo,
 Duma, w szerokim polu, czekając na siebie -
 Gdy z dala jadą kupcy gdzieś żelazną - drogą,
 Drżą telegramy w drutach i balon na niebie;
 Jak Słowianin, co chadzał już wszystkiemu w tropy,
 Oczekiwa na siebie - samego, bez wiedzy -
 Tak - bywa smętnym życie!... wieszczowie, koledzy,
 Zacni szlachcice, Żydy, przekupnie i chłopy!
 
 Tak jest i kamień także sterczący na miedzy,
 Co sługiwał był w różnych szturmach na okopy;
 Dziewanna żółta przy nim i mysz polna ruda -
 On sterczy, wieść go zowie kością wielgo-luda
 (Co sam sobie w jasniejszą alegorię zamień!) -
 Atoli nie wiadomo, czy to kość? czy kamień?

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.