Rozebrana

Rozebrana • Cyprian Kamil Norwid

Rozebrana Cyprian Kamil Norwid

BALLADA

 I
 Ani jej widzieć wieczorem, ni z rana,
 Bo rozebrana...
 * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
 Więc śpi zapewne! - niech raz rzekną szczerze
 Służebne panny,
 Lub że, gdy wstawa i nim się ubierze,
 Używa wanny.
 
 II
 Tymczasem szwaczek trzy stoi z pudłami
 I szewców sporo,
 Co, nic nie widząc, swymi domysłami
 Miary Jej biorą.
 
 III
 Tymczasem dzieci o rannej godzinie
 Gdzieś do szkół idą;
 Oracz wywleka pług, i Wisła płynie,
 I Warta z Nidą.
 
 IV
 Błogi jest pejzaż, błogą woń poranna,
 Gdy wstają zorze -
 Ale cóż, kiedy ona, rozebrana,
 Wyjrzeć nie może!
 
 V
 Świat na to rzecze: "Niech się ubierze
 Na trzy sposoby:
 Zachodnio-wschodnio-pstre weźmie odzieże
 Lub wór żałoby!..."
 
 VI
 To ja gdy słyszę, mam zdanie odmienne
 O Rozebranéj:
 Wszakże nieskryte jest, a tak promienne
 Łono Dyjany!
 
 VII
 Akteon blednie blaskiem uderzony,
 Nie cofa psiarni trąb hałas;
 Hyperbolejski las drży przerażony,
 Jak wiotki trzęsąc się szałas...
 
 VIII
 Gdy ona przecie bez zbroi - bez togi -
 Pełna powagi i krasy,
 Pamiętna tylko, że po wsze czasy
 Tak - karzą Bogi!

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.