Powieść

←Ironia

Vade-mecum Powieść Cyprian Kamil Norwid

Syberie→

 1
 Opiszę najprzód mego bohatera,
 Jak wchodzi do szkół i chłostę pobiera:
 Z zadowoleniem wielkim czytelników,
 Przeczuwających powieść - narodową,
 Pełną cybuchów, facecyj i krzyków
 (Nie dokończoną wciąż, więc zawsze nową!)

 2
 Gdzieniegdzie farsę dwuznaczną, francuską,
 Przebiorę w kontusz; indziej - przypowiastkę
 Gburną osłonię wełnianą krakuską:
 Rozegżę starców i spłonę niewiastkę -
 Tymczasem heros wnijdzie w armię ruską
 I już dobiegnie rangi oficera
 (Gdy młodszy jego brat - chłostę pobiera!)
 
 3
 Tu - zrobię małe, lecz rzewne zboczenie,
 Wracając na wieś mego bohatera;
 Opiszę kuchnię - sosy i korzenie -
 I jak się złoty hydromel podbiera;
 Pannę ośpiewam, gdy swe łzy ociera,
 Potem znów ucztę i zmów rozrzewienie!
 
 4
 Końca takowej nie ma odysei,
 Przeprowadzonej krwią przez pokolenia;
 Wiersz każdy z wierszem, jak krańce alei,
 W perspektywiczne z-wieją się odcienia,
 Lipowym z góry osypując kwiatem
 Przechadzające tam i sam istnienia -
 Cichość gdzieniegdzie śmiech - lub groźba batem.
 
 5
 I - jako w Danta piekle narodowym
 (Więcej toskańskim niż sama Florencja),
 Tak w mojej pieśni, zamiotem wirowym,
 Zbierze się cała poezji esencja -
 Czytelnik kichnie? - niechaj będzie zdrowym!
 (Z tego jest respekt starszych i atencja)
 
 6
 Lecz! - pod stopami drżą mi sarkofagi,
 Wzdryga się niebo i piorun rozlega -
 Że pióro więcej miałoby powagi,
 Bielejąc martwo gdzieś u stawu brzega!
 Tam - podjąłby je dziki chłopiec nagi,
 Nie - ukształcony literat kolega!

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.