Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I/Z wiejskiej szkółki

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye wydanie zupełne, krytyczne
Podtytuł	Z wiejskiej szkółki
Pochodzenie	Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I
Data wydania	1915
Wydawnictwo	Nakład Gebethnera i Wolfa.
Drukarz	O. Gerbethner i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa, Lublin, Łódź, Kraków
Link do strony indeksu

[246] LII. Z WIEJSKIEJ SZKÓŁKI. Wiosenny powiew, co kwiatów na łące Zbudził kielichy, Usta jej zimne, pobladłe, milczące Całował cichy. Lekuchnem drżeniem przejmował zasłony Czarnej sukienki I pęk róż dzikich i wianek zielony W głowach trumienki... Cicho szeleszcząc przez powój i rąbki Białych firanek, Nienakarmione wypłaszał gołąbki Na pusty ganek... Otwartem oknem jaskółka wleciała Z pieśnią majową I czarnem skrzydłem mignęła, jak strzała, Nad martwą głową. Gromnica błyski zimne, jak łzy cudze, Rzucała drżąca, Ruchomą plamą czerwieniąc się w smudze Złotego słońca. Nikt się nie modlił, nikt we łzach nie klęczał Przy tej trumience... Nikt się z tą bladą nie żegnał, nie jęczał, Złamawszy ręce... I tylko Chrystus wyciągał ramiona Z krzyża boleśnie, [247] I tylko pliszka, z gałązki spłoszona, Nuciła pieśnie... Nagle z kościółka rozgrzmiały się dzwony, Przeciągłe, łzawe, A las zaszumiał w chór sosen zielony Śmiertelne »Ave«... Na łąki idąc ze świtem i rosą, Wiejska gromada Stanęła w progu, ten z sierpem, ów z kosą, Jako wypada. Pod przyźbą stoi, oparta pod brodę, Znachorka siwa, Wróżąc sąsiadkom na lny ich pogodę, A deszcz na żniwa... Młode wieśniaczki z oczyma suchemi Wzdychają głośno, A dziad zawodzi, zasiadłszy na ziemi, Pieśnię żałosną. Wtem śmiech wybuchnął kaskadą wesołą: To dziatwa wioski, Co się zebrała przed pustą dziś szkołą, Gwarząc bez troski... Śmierć z swym spokojem ustąpić musiała Przed życia ruchem... I tak zasnęła ta cicha i biała Wśród obcych duchem. O lesie ciemny! O smutne wy dzwony! Kogo żegnacie? Gdzie jest jej matka? Gdzie ojciec rodzony? Gdzie bracia w chacie? — Rodzona matka — to ziemia, co płowy Plon żyta dała... [248] — Ojciec rodzony, to lud ten wioskowy... Tak go kochała! — Rodzone siostry i bracia rodzeni, To wiejskie dziatki, Te, które wiodła do światła od cieni Z uczuciem matki. Młoda żniwiarka na wspólnych prac niwie Stanęła śmiało I snop swój ciężki wiązała cierpliwie Przez dobę całą. Choć nikt zachęty nie ozwał się słowem, Nie dał pomocy, Trwała tak, stojąc, na polu jałowem Z świtu do nocy. I tylko czasem, pobladła, znużona, Z mokrą powieką, Wznosiła swoje mdlejące ramiona W przestrzeń daleką... I tylko czasem szepnęła: »Jak ciemno! Kiedyż zadnieje?« Walcząc z śmiertelną niemocą daremno, Tracąc nadzieję... Ach, ona była, jak tęcza, co ziemię Jednoczy z niebem... Była skowronkiem dla wioski, co drzemie, Dla ducha — chlebem... I była rosą, co rzeźwi o świcie Zioła mdlejące... Była gwiazdeczką, co czuwa w błękicie, Nim wzejdzie słońce. Dziś stary cieśla w trumienkę sosnową Zabija ćwieki I krzyż zakreśla w powietrzu nad głową W odjazd daleki... Ubogi wózek zaskrzypiał na piasku Samotną drogą, [249] Przed nim mgła srebrna, a za nim snop blasku — Więcej nikogo. Tylko sierotka żegnała go mała Smutnem wejrzeniem, Tylko się róża w ogródku rozwiała Ostatniem tchnieniem... Tylko jaskółki za trumną leciały, Szczebiocąc długo... I tylko tuman wstał cichy i biały Nad modrą strugą...

---