Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I/Z dni smutku

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye wydanie zupełne, krytyczne
Podtytuł	Z dni smutku
Pochodzenie	Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I
Data wydania	1915
Wydawnictwo	Nakład Gebethnera i Wolfa.
Drukarz	O. Gerbethner i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa, Lublin, Łódź, Kraków
Link do strony indeksu

[109] XIX. Z DNI SMUTKU. I. O! dajcie usta wszystkim krzywdom ziemi I wszystkim nędzom i tęsknotom ducha, I niech się niebo drzwiami błękitnemi Otworzy i Bóg niech słucha! Czy Tobie, Boże, imię »Grom i Burza«, Że świat Twój w ogniach się nurza? Czy Tobie, Boże, imię »Błyskawica«, Że mu miecz nagi przyświeca? Czy Tobie imię »Śmierć i Wytępienie«, Że się krwi leją strumienie? Czy ziemia w chwili gniewu nawałnicy Iskrą Ci prysła z źrenicy? Czy, jeśli bóstwo boleść uczuć może, Łzą z oczu padła Ci, Boże? Czy, gdyś ją cisnął w wir światów bez końca, Smutkiem ściemniała twarz słońca? Czy padł cień zgrozy w nieskończoność jasną, Gdyś wydziedziczył myśl własną? Czemu, o Boże, prawdzie nie dasz krzyku, Głośnego w każdym języku? Czemu, gdy forma niezmienne zna prawo, Duch wiedzę zdobywa krwawo? [110] Czemu, wpatrzone w ideał daleki, Orłem nie lecą doń wieki? Czemu to pełne boleści wahanie Na drodze dobra, o Panie!? Dlaczego ludzkość ustaje, powraca, Zdobyte plony zatraca, A całość prawdy, rozbiwszy w okruchy, Łamie pojęcia i duchy? Czemu jej, Boże, nie powiesz: »Mdlejąca Z pragnienia, pij światło słońca!« Czemu pozwalasz, by w zmierzchy dziejowe Szła, krwawiąc piersi i głowę? Jeśli jest myślą Twą i Ciebie sięga, Gdzie jej świętość i potęga? Jeśli Ci obcą — czemu tak stęskniona? Królową — gdzie jej korona? Branką, przykutą do wozu Twej chwały — Czemu w niej duch taki śmiały? Wysłaną w nocy po prawdę pątnicą — Gdzie gwiazdy, które jej świecą? Dech tracąc, ludzkość, jak nurek, zapada W otchłań, gdzie perła lśni blada, I tysiąc śmierci widzi w tej głębinie... Ach! czy ze skarbem wypłynie? Ludzkość się zrywa, jak ptak z ponad ziemi, Skrzydłami skrępowanemi... Przed nią dzień jasny i słońc nowych zorze — Lecz czy doleci, o Boże? II. Czemu ta przepaść, która braci dzieli Na pokrzywdzonych i na krzywdzicieli, Tak jest bezbrzeżną, jako oceany, A taką straszną, jak rozwarte rany?... [111] Czemu jej zrównać, zapełnić nie mogą Wybuchy pomsty swych ogniów pożogą? Czemu jest zawsze, jak rozpacz, bezdenna, A jak nienawiść — okropna, płomienna? Krwią swoją ludzkość zalewa ją co dnia, W głębie jej leci i cnota i zbrodnia I łza i klątwa i miłość i zdrada, A przecież wszystko gdzieś marnie przepada... Olbrzymie serca i umysłu siły, Życie miljonów, miljonów mogiły Czas rzuca na dno przez lata, przez wieki, A brzeg od brzega tak zawsze daleki! W przepaść tę szermierz rzuca hasło boju, Cichy myśliciel — ustawę pokoju, Mędrzec — pęk światła słonecznego z nieba, Nędzarz — pot krwawy i czarny kęs chleba, Bohater — sławę, geniusz — swoje trudy, Życie — swe prawa i swoje zjawiska, Duch — swą tęsknotę, dzieje — całe ludy, Bóg nawet wstaje i grom swój w nią ciska... A przecież dotąd, pragnieniem ziejąca, Plamą jest ziemi i przeczeniem słońca. Jestże kto, pytam, co zapładnia ziarna, Które ta zgroza pochłonęła czarna? I czyż z nich kiedy złoty plon wystrzeli I bratnim chlebem ludzkość się obdzieli? O! śpiesz się, słońce! Zbyt wschodzisz powoli Nad przepaściami głębokich niedoli! O! śpiesz się, słońce! Niech dzień nowy wstanie!... Wszak tylko światło zwycięża otchłanie.