Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I/Wskróś nocy

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye wydanie zupełne, krytyczne
Podtytuł	Wskróś nocy
Pochodzenie	Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I
Data wydania	1915
Wydawnictwo	Nakład Gebethnera i Wolfa.
Drukarz	O. Gerbethner i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa, Lublin, Łódź, Kraków
Link do strony indeksu

[100] XVI. WSKRÓŚ NOCY. W noc cichą czuwam, a myśl wytężona Lecących światów chrzęst płomienny słyszy... I drżę i tęskne wyciągam ramiona Do tajemnicy, nurtującej w ciszy. O! niech mi powie, kto gwiazd myślą sięga I szmeru tajnych prądów życia słucha, Gdzie jest tym prawdom złożona przysięga, Któremi ludzkość karmi swego ducha? Komu i na co jej walki, jej cele? Gdzie ujście mają jej znoje, jej trudy, Jej uniesienia, jej ból, jej wesele? Gdzie lecą wieki i gdzie idą ludy? Czy ty, przyrodo, chwytasz ich porywy Słońcu na strzały do złotej cięciwy? Czy z nienawiści kujesz klęsk swych miecze? Czy w perły ścinasz gorzkie łzy człowiecze? Czy z myśli mędrców budujesz gór szczyty? Czy z serc niezłomnych wykuwasz granity? Czy z młodych marzeń przędziesz chmurki płowe? Czy z tęsknot deszcze lejesz brylantowe? [101] Czy z smutków czarnych dzikie wznosisz puszcze? Czy uściśnienia przeobrażasz w bluszcze? Czy z pocałunku stwarzasz różę białą? Czy z cichych dumań zmierzchom dajesz ciało? Czy ty, przyrodo, uśmiechy radosne Zaklinasz w kwiaty, chwilkę szczęścia — w wiosnę? Nadzieję w ptaszka, co rankiem świegoce? Przyjaźń w gwiazd światło, miłość — w letnie noce? Czy ty z narodzin i śmierci okrzyku Zgłoski wykuwasz w tajemnym języku? Czy ty z uniesień wichrom ciało dajesz, A ostrzem wzgardy djament w ziemi krajesz? Czy ty zwątpienie w mgły rozsnuwasz ciemne? Rozpaczą ognie podsycasz podziemne? Z tajnych udręczeń rdze osadzasz krwawe, A żądzę topisz w buchającą lawę? Czy z wielkich czynów światy stwarzasz nowe? Czy krwi wylanej rzeki rubinowe Przed nowem słońcem przepromieniasz w zorze? Czy pragnieniami chłoszczesz sine morze? Czy głuche gniewy zaklinasz w wulkany? Wzruszenia tłumów — w grzmot powstrzymywany? Krzywdy rozwierasz w przepaście bezdenne, A w pomście — gromy rozpalasz płomienne? Jak ptak nad morzem, tak na skraju świata Myśl niespokojna, w skrzydła bijąc, lata I wskróś przeniknąć pragnie nurty mętne I w ciszę rzuca pytania namiętne. Pójdę, gdzie tchnienia czas nabiera w biegu... Pójdę, gdzie przestrzeń linje swe rozmierza... [102] Tam, na przepastnym pochylę się brzegu, Gdzie nicość w życie, jak piorun, uderza... Tam oko w oko z tajemnicą stanę, Wieczne ogniwa bytu liczyć pocznę, Aż prawda zrzuci zasłony obłoczne I duch mój przejrzy to, co niezbadane.