Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I/Na Dunajcu

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye wydanie zupełne, krytyczne
Podtytuł	W górach (II. Na Dunajcu)
Pochodzenie	Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I
Data wydania	1915
Wydawnictwo	Nakład Gebethnera i Wolfa.
Drukarz	O. Gerbethner i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa, Lublin, Łódź, Kraków
Link do strony indeksu

[035] II. NA DUNAJCU. Wąziutkie nasze łodzie, przepięte łańcuchem, Lekko mkną po Dunajcu sennym jakimś ruchem I tak modrawą falę przecinają gładko, Jakby ptastwa wodnego żeglujące stadko... Z lewej i prawej strony dwie ściany skaliste Wyciągają się ku nam w cienie długie, mgliste, A Dunajec drga lekko w migotliwe skręty, Sunąc, jako wąż w trawie piersiami wygięty. Wiosło uderza miękko, niby pieszczotliwie, A człowiek ledwo wierzy, że na ziemi żywie, Bo świat tam, z drugiej strony, do skał gdzieś przyparty, A widok tylko w niebo błękitne otwarty. Lecz fala w węższy parów głębiej się już wkrawa, Aż na skrytym niedźwiedziu nagle dęba stawa, Ciska pianę, jak rumak wstrzymany wędzidłem, I jako górski orzeł, skałę bije skrzydłem I jak tur, wściekłem czołem dno przepaści bodzie I z stromych barków gniewnie zrzuca nasze łodzie I w kółko się okręca i zżyma i krztusi... Ejże! zwróci się w biegu i niedźwiedzia zdusi! — Lecz patrz! góry cofnęły swe kamienne czoła... Zaśmiała się nad brzegiem góralka wesoła [036] I kąpiąc w złotym żwirze bose swoje nóżki, Wbród podaje pachnące groszki i ostróżki... Zebrała je porankiem w Leśnicy na Rusi; Nim zwiędną, szumnym Laszkom rozprzedać je musi. A tuż nad nią źródełko żywej wody bije, Więc czerpie śniadą ręką i do gości pije... Ej, Dunajcu! rozmarszcz się, jeśli twoja łaska, I nie mąć odbitego w twej fali obrazka, Niechże ja się napatrzę tej bosej góralce! Niedźwiedź już tylko z dala mruczy coś po walce... Plusnęły wązkie wiosła w lewą, w prawą stronę; Łodzie się przytuliły, jak ptaki spłoszone, A cisza rozmarzona, skrzydlata, pieściwa, Dunajec, nas i góry w swe rąbki okrywa. Fala niby się modli, jak harfa zaklęta: To przed dziczą uchodzi nasza Kinga święta I stopy swe, znużone podróżą niezwykłą, Myje w jasnem źródełku, co z skały wynikło... Orzeł zerwał się z turni, jak tatarska strzała... Z boku tuli się trwożnie jakaś mniszka biała... [037] Grzmiąca pogoń kopytem po wierchach rozbrzmiewa... A za siewcą — łan pszenny w oczach się dojrzewa... Jak cicho! Róg góralski echa gdzieś potrąca; Do snu kładzie się fala u brzegów mdlejąca. Dzwon z Grywałdu roznosi uroczyste dźwięki... Wtem na skręcie padł wystrzał, a słowa piosenki Rozigrane, jak kozy skaczące ze skały, Z łodzią w zieleń przybraną mimo nas leciały... »Sława!« Rusin przewoźnik gromko się okrzyknął; Plusk i szum się podwoił, potem mdlał, aż zniknął. Tylko gniewny Dunajec srebrną brózdę gładzi I długie rozhowory z echem gór prowadzi.

---