Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I/Modlitwy wiosenne

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye wydanie zupełne, krytyczne
Podtytuł	Modlitwy wiosenne
Pochodzenie	Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I
Data wydania	1915
Wydawnictwo	Nakład Gebethnera i Wolfa.
Drukarz	O. Gerbethner i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa, Lublin, Łódź, Kraków
Link do strony indeksu

[115] XXI. MODLITWY WIOSENNE. I. »Ach, skrzydeł ludzkości...« Niech wolny duch wzleci, Szeregom stuleci W krainę światłości Niech drogę ukaże; Niech jutrznią oświeci Narodów ołtarze I białe sztandary Pokoju, miłości Niech w ciszy rozwinie! Niech czynów ofiary I wiedzy świątynie W noc burzy, zawiei, Jak przystań nadziei, Dla tłumów otworzy!... Ach! skrzydeł ludzkości!... Ach, skrzydeł!... Duch wolny Niech z wiecznych praw siłą Ruch życia mozolny Harmonją zespoli! Niech z dzielnych dusz woli Wykrzesze djamenty [116] I światu, co bryłą Wystygłą się zdaje, Przypomni świt boży, Gdy został poczęty!... Z przyszłością dni nasze Niech celem skojarzy, Niech tchem swym ogrzeje Zmartwiałe poddasze, Chleb światła rozkraje Pomiędzy nędzarzy! Przez wieki, przez dzieje, Przez zmroki i świty Duch wolny niech wieje, Jak szare to ptaszę, Co leci w błękity! Niech życie spaczone Uzacni, uprości, Błyskawic koronę Niech twórczej da sile I w ziemskim się pyle Znieważać przestanie!... Ach, skrzydeł ludzkości!... Ach, skrzydeł, o Panie!... Niech wszystko, co silne, Podniesie swe loty I ziemia obroty Niech swoje przynagla!... A prochy mogilne I cieniów szeregi Niech próżno nie ciężą U piór naszych żagla! Duch niechaj otchłanie Potężnym swym ruchem Wypełni po brzegi!... Niech prawdy czciciele Dostojnie zwyciężą; Niech wszystko, co żywe, [117] Rozwija się śmiele, Niech wszystko, co wielkie, Zostanie odczutem! Nad znojną prac niwę W przestrzenie wszechświata Po rosy kropelkę, Po siłę miłości Duch niechaj ulata!... Ach, skrzydeł ludzkości! II. Ty nam, Boże, nie strój ziemi W kwiatów puchy, Póki łzami gorącemi Płaczą duchy; Póki głos namiętny bije W Twe niebiosy, Niechaj ziemia dżdżu nie pije, Kwiaty — rosy. Póki siły dusz omdlałe Giną marnie, Niech nie kwitną róże białe, Ani tarnie... Póki ludzkich nędz miljony Życie kryje, Niech się lasów cień zielony Nie rozwije... I niech pączki swe drzemiące Lilja chowa, Póki głuchych skarg tysiące Drży bez słowa... Niechaj słowik oniemieje Nad dąbrową I niech pieśń zawiodą dzieje Hiobową... [118] Niech strumienie srebrne wieści Ciszej niosą, Aż rozbrzmieje krzyk boleści Z ranną rosą... Burza płaszcz niech rzuci ciemny Na błękity, Aż wybuchnie ból tajemny, Ból ukryty... Boże! z ziemi zdejm zasłonę Oblubieńczą, Póki duchy znieważone W pętach jęczą! Niechaj w czarnym kirze stanie, Jak sierota, Gdzie mgła światów przez otchłanie Wieje złota... Albo uderz w nią, jak gromem, Swą prawicą... Niech ją ognie niewidomem Zieniem chwycą, I własnymi swymi żary Niech wypiecze Blizny swoje, ból swój stary, Łzy człowiecze! Niech tak stanie gorejąca, Jak wulkany, I odkryje w blaskach słońca Swoje rany, Aż Ty, Boże, dojrzysz przecie W swym lazurze, Jakie kwitną dziś na świecie Krwawe róże!... Aż ciemnoty zdejmiesz znamię Z ludów czoła, Do walk cichych wzbudzisz ramię Archanioła... [119] Aż się w ruch potężny wzmogą Żywe prądy I zwycięską zdepcą nogą Nowe lądy... Aż zakipią oceany Od serc bicia, Aż podniesie świat zbratany Toast życia! Wtedy, Boże, niech zakwitną Łąki świeże, Niech się w zieleń aksamitną Las ubierze; Wtedy daj nam na ołtarze Wieńce nowe I napoje w wiosny czarze Brylantowe! Lecz dziś, gdy łzami krwawemi Płaczą duchy, Pocóż, Boże, na tej ziemi Kwiatów puchy? III. W noc wiosenną, w noc majową, Duch się zrywa i ulata Ponad nędze i łzy świata, Archanielską trzyma straż.... Ach! czy znajdzie wielkie słowo Tajemnicy wszechistnienia? Czy też konać ma z pragnienia, Ojcze nasz?... Gdzież ukoi swą tęsknotę, Burzą zwątpień wskróś miotany? Gdzie poniesie lot zbłąkany? Ty mu, Boże, drogę wskaż! [120] Bo gdy zgasną blaski złote, Znużon walką nadaremną, Zapaść może w otchłań ciemną, Ojcze nasz! Ziemia twoja w oceanie Księżycowych blasków tonie I w błękitnej mgły osłonie Patrzy w cichą nocy twarz... Srebrną zbroję daj jej, Panie, Co nie gasłaby o świcie, Do walk długich, jako życie... Ojcze nasz! Tęsknot dreszcze, żary ducha, Szumy lasów, oddech ziemi Akordami potężnemi Wtórzą hymnom, które grasz... O! niech ludzkość je podsłucha! Niech braterstwo, miłość, zgoda Kryształowy ton im poda, Ojcze nasz!... Niepoczęty, nieskończony, Dla uśpionych zjawisk bytu Oddalone punkta świtu Stawiasz Ty, co wiecznie trwasz! Cóż ci znaczą lat miljony? Ale duch się rwie w człowieku: On chce skrzydłem być dla wieku, Ojcze nasz!... Jeśli nie dość dźwiga znoju Szala Twoja gorejąca, Rzuć pragnienia dusz tysiąca I w błękitach świat ten zważ! [121] Łez, tęsknoty, niepokoju Damy tyle, tyle, Panie, Że ta chwiejna waga stanie, Ojcze nasz!... W noc tę cichą, w noc tę błogą, Rozkwieconą, księżycową, Ponad ziemi sennej głową Gwiazd Twych chórom śpiewać każ! Niech marzenia mleczną drogą W świat ją inny, lepszy wiodą... Niech odetchnie w nim swobodą, Ojcze nasz!... A bezsennych duchów tłumy, Co prawd wiecznych biegu śledzą, Tajemniczych głębin wiedzą W tej srebrzystej ciszy darz! Niech usłyszą orle szumy Prącej naprzód, w dal ludzkości... Niechaj ujrzą świt przyszłości, Ojcze nasz! IV. Nie skowronkom, nie słowikom, Ty, co stwarzasz maj, Lecz śpiewakom i lirnikom Siłę pieśni daj! Starych mistrzów żywe zdroje Ledwo starczą już, By ugasić niepokoje Gorejących dusz. Wiosny! wiosny nam dla pieśni! Niechaj wstanie wieszcz... Niech nam pierś otrząśnie z pleśni Wielkich wzruszeń dreszcz! [122] Niech się zbudzi narodowa Lira z śmierci snu! Niech rozdźwięknie wieszcze słowa, Niech nabierze tchu! Skrzesz, o Boże! błyskawicę Płodnych wiosny burz... Odrodzenia tajemnicę W pieśni naszej złóż! Niech, jak zdrój ojczysty, wzbierze Z naszych łąk i pól... Niech, jak pszczoła, pyłki świeże Znosi w wspólny ul! Niechaj spadną brylantowe, Urodzajne dżdże, Niech zapłodnią pieśni nowe, Niech orzeźwią je! Dziś, gdy dajesz posłuchanie Najnędzniejszej z traw, Czyż wyzujesz ducha, Panie, Z odrodzenia praw? Zasłuchana w pieśń przyrody, Czuję łzy i ból... Pieją ptacy, szumią wody, A gdzież jest ich król? Gdzie potężne owe hasła, Które budzą lwy? Gdzie pieśń nasza? — Czy zagasła? Czy ją tłumią łzy? Czy już Tobie zbrakło, Panie, Nieśmiertelnych lir? Kiedyż dla nas wieszcz powstanie, Z pieśni zerwie kir? Gdy wokoło wre i tętni Życia świeży ruch, Czyż my tylko siędziem smętni, Jak wyklęty duch? [123] Czyż się wszystkie skry wytliły Piorunowych drgnień?... Co jesteśmy? — Martwe bryły? Co jesteśmy? — Cień?... Panie! dziś przed Tobą stoję, Dziecko ziemi tej... Zlej Ty na nią światła zdroje, Zdroje siły zlej! Myśli nasze i pragnienia, Jako struny, zwiąż, Aż z naszego pokolenia Wstanie lirnik-mąż! Dostrój wyżej, wyżej jeszcze, Duchów naszych ton; Niech uderzą pieśni wieszcze W serca, jako dzwon!...

---