Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I/Jak mi smutno

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye wydanie zupełne, krytyczne
Podtytuł	Jak mi smutno
Pochodzenie	Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I
Data wydania	1915
Wydawnictwo	Nakład Gebethnera i Wolfa.
Drukarz	O. Gerbethner i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa, Lublin, Łódź, Kraków
Link do strony indeksu

[124] XXII. JAK MI SMUTNO. Ach, jak mi smutno być, jak fala drżąca, Która w namiętnych uniesień zapędzie Srebrną pierś swoją o ziemię roztrąca I łamie skrzydła łabędzie... W każdym porywie czuć całą istotą, Jak szklane kręgi powietrza mnie gniotą, I tkwić w materji władzami wszystkiemi, Jak niewolnica spętana łańcuchem, I wiecznie ciężyć i spadać ku ziemi... Ach! jak mi smutno, że nie jestem duchem! Skrzydłami z tobą spleciona a cicha, Leciećbym chciała w dalekie błękity I pić wieczyście rzeźwiące zachwyty Z lilji kielicha... I na żądz ziemię ze smutkiem poglądać I nic nie pragnąć, niczego nie żądać I być dla ciebie, mój tęskny i biały, Bliźnim aniołem i bratem i druhem... I w słońce lecieć, jak dwie srebrne strzały... Ach! jak mi smutno, że nie jestem duchem!... W powietrzu słychać szum gwiazdy, co spada... Morze się łamie do dna z nawałnicą... W przepaść się rzuca dysząca kaskada Srebrną mgławicą... [125] Anioły białe, w noc wieczną strącone, Gubią z nad czoła promienną koronę... Całej ludzkości pragnienia i winy Wrą naokoło straszliwym wybuchem... Ach! weź mnie z sobą i unieś w wyżyny!... Jakże mi smutno, że nie jestem duchem! Pójdź, na twych piersiach utul moje skronie I mów mi słowa anielskie, najcichsze... Cóż nam do ziemi?... Niech wre i niech płonie W żądz skwarnym wichrze! Ja — niech tak z tobą na zawsze zostanę I niech nad nami gwiazdy zadumane Mgliste zasłony rozpostrą w milczeniu, Nieskończoności unosząc nas ruchem... Pójdź!... Czemu bledniesz i drżysz, mój promieniu?... Ach! jak mi smutno, że nie jestem duchem! O ziemio, praw swych mścicielko! O ziemio, Która na duchach kładziesz swoje piętno I szorstką dłonią budzisz tych, co drzemią W noc cichą i beznamiętną... I do ust, choćby je najświętsze słowo Zwarło pieczęcią swoją rubinową, Podajesz czarę ognia i płomieni I sen odpędzasz jakiemś wrzeniem głuchem... O ziemio, puść mnie do światła z twych cieni!... Ach! jak mi smutno, że nie jestem duchem!