Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I/Dwie noce wigilii

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye wydanie zupełne, krytyczne
Podtytuł	Dwie noce wigilii
Pochodzenie	Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I
Data wydania	1915
Wydawnictwo	Nakład Gebethnera i Wolfa.
Drukarz	O. Gerbethner i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa, Lublin, Łódź, Kraków
Link do strony indeksu

[133] XXVI. DWIE NOCE WIGILII. I. Jak wianuszek srebrnych puchów, Co na ziemi spada skroń, Tłum leciuchnych, białych duchów Przez błękitną leci toń...   Dobrą wieść   Śpieszy nieść Tym, co we łzach — tym, co w trudzie Nocą ciemną śnią o cudzie... Ach! zbudźcie się, smutni ludzie!   A ty dzwoń,   Wietrze cichy:   Niech mgła blada   Z gwiazd opada, Niech rozbłysną światów roje, Jako pełne słońc kielichy, Co nam ogniem poją duchy! Niechaj ziemia pchnie swe ruchy Na gwiaździstych szlaki dróg...   A ty dzwoń,   Serc tęsknoto!   Strzałą złotą   Leć w niebiosy,   Na błękitny próg!...   Niechaj dłoń [134] Wzniesie w górę Starzec drżący, siwowłosy; Niech zaklina dżdżową chmurę, By wydała w perłach rosy Smutnej ziemi odkupienie... Niechaj pierś potężna młodzi Żarem swoim przetli cienie, W hymn zamieni jęk i zgrzyt, Więźniów nocy wyswobodzi, W czyn skrysztali dusz pragnienie, Niech przyśpieszy świt! . . . . . . . . . . . . . . . . Ach! już idzie — ach! już wschodzi! Ach! już błyska jutrznia boża! Już się płoni wschód od morza, Łuną jasną, wielką, białą, Drżącą w błyski różowawe... Ziemio! ziemio! wstań: już dnieje! O, ty będziesz wysłuchana! Na kolana... na kolana... Grom... zaćmienie... ave! ave! A słowo się ciałem stało. Chór w powietrzu: Bóg się rodzi — moc truchleje, Pan niebiosów obnażony... . . . . . . . . . . . . . . . . II. Jakże dziś ciemno! Czyż gwiazdy niebieskie Już się wytliły i zgasły w błękicie? Czy noc zwinęła zasłony królewskie, By ludzie spali o świcie? Jakże dziś ciemno! I ziemia tu marzy O słońcu — wielkiem, djamentowem słońcu, [135] Co chodzi w blasków żywiących koronie... Kiedyż to będzie?... Ha! po lat tysiącu, A może — po lat miljonie — A może nigdy... Może, gdy wygasną Ostatnie, skąpe błyski ideału, U białych kolumn ludzkości ołtarzy Ludzie chodzący ostrożnie, pomału, W ciemnej, okropnej, bezgwiazdnej ciemnicy, Przy łunie jakiejś krwawej błyskawicy Będą mówić: »Jak nam jasno!« I tak przywykną już duchem do mroków, Że na wschód zorzy wołać będą: »Gore!« I będą chronić oczy swoje chore Od tych promieni, co biją z źrenicy Ostatnich światła proroków. Zapomną, że im Bóg obiecał z nieba Dać dzień wieczysty — jeśli świt zdobędą I staną, jako zgaszone pochodnie, I w cieniach nocy dobijać się będą Przez dziwne, słońcu nieznajome zbrodnie O nędzny kawałek chleba! Ziemia zastyga... jej wieniec z promieni W pokład się żużli i popiołów mieni. Ja sam — ileżto blasków na mej drodze Zgubiłem! — W zamian cóż takiego wziąłem? Kilka pchnięć w serce... i dziś — z chmurnem czołem, Jak król, co stracił swą koronę, chodzę Po tej zaćmionej ziemi... Boże!... Boże!... Kogo ja wołam? Jaka to noc ciemna! Choćby w tej chwili przez krater buchnęła Syczących żarów kolumna podziemna I rozpaliła wielkie lawy morze I oceany płomieniem zajęła I w skrach cisnęła w pobladłe niebiosy Łunę straszliwą, krwawą, jako włosy  [136] Ogniste — w wielkim tym, czarnym przestworze Jeszcze byłoby ciemno... Boże!... Boże!... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Wieczorna gwiazda wschodzi... jaka drżąca! Tuli się w rąbki ciemnego błękitu... Ach! gwiazda tylko — gdy nam trzeba świtu! Gwiazda — gdy nam trzeba słońca! Niegdyś promyczek ten był srebrnem hasłem Pomiędzy Bogiem — a młodzieńczym duchem... Lecz dzisiaj — patrzę nań z sercem wygasłem, Okiem zmąconem i suchem... Dziw: blada gwiazdka rośnie, potężnieje, Pękiem promieni od wschodu wybiega I gorejącym blaskiem swym zażega Gasnące ducha nadzieje... I staję przed nią niemy — i wzruszony... Chór w powietrzu: Bóg się rodzi — moc truchleje, Pan niebiosów obnażony!... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Co za głos!... Jakież wywołałem mary? Cicho!... To ojciec modli się z czeladką... Ach! widzę wioskę — i dworek nasz stary, Wielkie ognisko, co świeci i grzeje, Jarzącą, strojną choinkę dla dzieci... Dziada siwego, jak biały opłatek... I dym błękitny, co wije się z chatek... I gwiazdkę, która im świeci... ...Miałżeby jeszcze łzy — wydziedziczony?... Chór w powietrzu: Ogień krzepnie — blask ciemnieje, Ma granice Nieskończony... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Dość!... dość, na Boga!... Matko! moja matko!