Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I/Do kobiety

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye wydanie zupełne, krytyczne
Podtytuł	Do kobiety
Pochodzenie	Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom I
Data wydania	1915
Wydawnictwo	Nakład Gebethnera i Wolfa.
Drukarz	O. Gerbethner i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa, Lublin, Łódź, Kraków
Link do strony indeksu

[171] XXXVIII. DO KOBIETY. Czy wiesz, ty piękna i ty uśmiechniona, Której usteczka rozchyla pustota, Co znaczy »kocham«, to najświętsze słowo, Co pada z piersi, jako strzała złota, I jak królewskiej purpury zasłona, Oddziela ciebie, wzruszeniem różową I drżącą snami szczęścia dziewiczemi, Od wszystkich ludzi na całej tej ziemi, Byś otworzyła jednemu ramiona? Czy wiesz ty o tem, motylu i kwiecie, Poranków wiosny ty śpiewna ptaszyno, Że ta godzina, w której usta twoje Szepcą to słowo, jest cudów godziną? Że wtedy jasno robi się na świecie, Że srebrem biją wszystkie żywe zdroje, Że róże w pąkach płonią się wiosenne, Że dziwne mary, rozwiewne i senne, Ciałem się stają pod drżącą twą dłonią? Że w twej źrenicy, jako w pryźmie słońce, Życie odbija blasków swych tysiące I załamuje promień brylantowy?... Że noc koronę srebrną swojej głowy  [172] U stóp twych w chłodnych rozsypuje rosach? Że twem wzruszeniem drżą gwiazdy w niebiosach? Czy wiesz ty o tem, że słowo to ciebie Czyni kapłanką przeczystych ołtarzy? Że to uczucie, co łuny dziewicze Rzuca na białość liljową twej twarzy I djamentową skrą w oku rozbłyska, Nie tylko szczęściem jest, lecz złotą wagą, Co byt wszechświata utrzymuje w ruchu, Pierwszem zarzewiem wielkiego ogniska, Co świat ogarnia blaskami swojemi, Pierwszem ogniwem w stworzenia łańcuchu? Czy wiesz, że kiedy zmierzchy tajemnicze Wydały kształty młodzieńcze tej ziemi, Co stała jeszcze wśród chaosu nagą, Najpierwszem słowem, jakie Bóg na niebie Rzekł do niej, było słowo: »Kocham ciebie?« Posłuchaj! Kocham — to nie znaczy wcale: »Chcę być pieszczoną w twym domu królową, Chcę iść przez życie drogą kwieciem słaną... Chcę w pocałunków twoich tonąć szale... Chcę, by mi słonko świeciło co rano... Chcę, by co wieczór lampę djamentową Srebrzysty księżyc palił mi nad głową... Chcę, byś dzień cały mojego szczebiotu Słuchał i zawsze witał mię uśmiechem... Chcę, byś mi pieśni śpiewał wraz z słowikiem... Chcę żyć z twej pracy i z twojego potu... Chcę, byś był moim cieniem, mojem echem, Odpowiedzialnym za mnie niewolnikiem...« Nie! »Kocham ciebie« — to znaczy: »Chcę z tobą Podźwignąć ciężar, co się życiem zowie, Być domu twego światłem i ozdobą I nieść ci pokój i ciszę i zdrowie. [173] »Kocham« — to znaczy: Twoje ideały I twoje cele są także mojemi. Pracujmy razem, by rozświt dnia biały Prędzej rozbłysnął na ziemi! Chcę, by mą drogą była twoja droga, Mojem pragnieniem były twe pragnienia; Chcę, byś był głosem mojego sumienia I wiódł mię z sobą do Boga! Chcę, byśmy, lecąc w uścisku wzajemnym, Jako dwa duchy, w dziedzinę wieczności, Rozpromienili na świecie tym ciemnym Gwiaździste szlaki przyszłości! Chcę przez twą wiedzę mój umysł rozszerzyć I słowo twoje chować, jak przysięgę; Chcę z tobą marzyć i tęsknić i wierzyć W ducha niezłomną potęgę! »Kocham« — to znaczy: Chcę z tobą podzielić Gorzki chleb trudu i łez i boleści... Chcę oczy twoje w dniach smutku weselić I tarczą być twojej cześci. Chcę na twych piersiach być, jak róża biała, W której płomyczek tajemniczy pała, I chcę być, jako pieczęć rubinowa, Na ustach twoich bez słowa... »Kocham« — to znaczy: Chcę w cichym zakątku Żyć zapomniana, byleś ty był ze mną... Chcę nad kołyską naszemu dzieciątku Nucić piosenki w noc ciemną! »Kocham cię« — znaczy: O wolny ty duchu! Ja nie chcę skrzydeł twych krępować jasnych, Przykuwać ciebie do trosk nędznych, ciasnych, Ciebie, coś przywykł na myśli podmuchu Wzlatać, jak orzeł, po najwyższych szczytach I gniazdo zwijać w błękitach. Ja nie chcę ciężyć tobie, jak kajdany, Wiązać cię z ziemią żelaznym łańcuchem... [174] Chcę tylko, byś mnie uznał, ukochany, Bratnim i równym ci duchem. »Kocham« — to znaczy: Ja chcę być dla ciebie Prawdy i dobra i piękna zaklęciem, Umiłowanem twej duszy dziecięciem, Twojem marzeniem o niebie... Chcę domu twego być białym powojem, Twojemu czołu od skwarów ochroną, Chcę być twą myślą i ramieniem twojem I przyjacielem i żoną! Jeśli w twych piersiach, kobieto, nie bije Serce do takiej podniosłej miłości, Nie mów ty: »kocham« nikomu na ziemi! Bo ten, co z tobą połączy swą dolę, Patrząc na ciebie oczyma smutnemi, Nigdy nie powie, że żyje, I duchem wrósłszy w poziomą niewolę, Nie zrobi nic dla przyszłości!

---