Poezye/Przypomnienie

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Adam Mickiewicz
Tytuł	Przypomnienie
Podtytuł	Sonet
Pochodzenie	Poezye, str. 139–140
Wydanie	1.
Data wydania	1822
Wydawnictwo	drukiem Józefa Zawadzkiego
Miejsce wydania	Wilno
Źródło	CBN kopia na Commons

[139]

Lauro! czyliż te piękne wieków naszych lata,
 Jeszcze się kiedy twojej malują pamięci?
 Kiedyśmy sami tylko i sobą zajęci,
Dbać nie chcieli o resztę obcego nam świata.

Chłodnik, co się zielonym jaźminem wyplata,
 Strumień, co z miłym szmerem po łące się kręci
 Tam nas często wzaiemne tłumaczących chęci,
Poźnéj nocy miłośna osłoniła szata.

A xiężyc s pod bladego wyjrzawszy obłoku,
 Snieżne piersi i złote rozświecał pierścienie,
Boskiego wdziękóm twoim przydając uroku.

[140]

 Wtenczas serca porywa słodkie zachwycenie,
Usta się spotykają, oko ginie w oku.
 Łza ze łzą, i z westchnieniem miesza się westchnienie!