Poezye. Serya trzecia/Z słowiczych pieśni

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye. Serya trzecia
Podtytuł	Żywym i umarłym
Data wydania	1887
Wydawnictwo	Gebethner i Wolff
Drukarz	Wł. L. Anczyc i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa
Źródło	Skany na Commons
Link do strony indeksu

[105] X. Z słowiczych pieśni. I. Patrz, jaka jasność tu ku nam się chyli Z różanych niebios o zachodu chwili... Patrz, jaki płynie cichy i perłowy Mrok, aby dłonie złączył nam i głowy. Czego się lękasz? Czy mgły tej, co spada Jak roztrzęsiona w pył siny kaskada, Czy jodeł czarnych, co patrzą i stoją? Czy nocy, która idzie?... Jestem twoją! Na sercu twojem chcę prześnić do rana, Na twem bijącem sercu... Daj mi rękę! Słyszysz z oddali płynącą piosenkę? Patrz, spada gwiazda jakaś obłąkana... [106] Kto wie, gdzie padną i kogo upoją Jej blaski... Może to duch jakiś złoty, I rozkochany i pełen tęsknoty Tak cicho do nas leci... Jestem twoją! II. Idź, idź w pokoju!... Nieprzeznaczonem było nam na ziemi Chodzić tu razem ścieżkami cichemi, I wspólną gwiazdę nad czołem mieć złotą, I pocić usta płonące tęsknotą Z jednego zdroju... Na piersi twoje Spadłam, jak gołąb wichrami zagnany W kraj cichy, światłem miesięcznem oblany, A pióra moje przejrzystsze się stały, Tak byłeś czysty, i tak byłeś biały, Takąś miał zbroję... Lecz dziś — nie mogę Spać na twych piersiach... Dziś róża w mej dłoni Od twego tchnienia — choć biała — się płoni, I jakieś dziwne latają dziś mary U tej z błękitów nad nami kotary, Dziś czuję trwogę... [107] Coś woła, budzi… Więc lekkie skrzydła unoszę spłoszona Z twojego serca drżącego i z łona, I słyszę burzę, co w tobie się wichrzy, I już nie jesteś najbielszy, najcichszy Ze wszystkich ludzi… III. Wiem, że w okienku twojem nie zobaczę Zapalonego światła twoją ręką... Wiem, że daleko drży kędyś i płacze Echo, zbudzone twą smętną piosenką. Wiem, że na cichą i białą tę ścianę I cień twój nawet nie padnie ulotny... A przecież wznoszę oczy zadumane, Gdzie dom twój stoi pusty i samotny.