Poezye. Serya trzecia/W jarze

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye. Serya trzecia
Podtytuł	Na palecie
Data wydania	1887
Wydawnictwo	Gebethner i Wolff
Drukarz	Wł. L. Anczyc i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa
Źródło	Skany na Commons
Link do strony indeksu

[157] I. W jarze. Cała w srebrnym stoję pyle, Pod świeżością pełną cienia, Drży puls w każdej skał tych żyle, A w powietrzu tyle, tyle Tęcz się rozpromienia... Tam nade mną, lecą zdroje Rozpryskane w śnieżną ścianę, A ja patrzę, a ja roję, A ja czuję tchnienie twoje, Przez ich szklaną ścianę... Lecą w hukach, w echach, w szumie Niby z śmiechem, niby z płaczem... A ja słucham — i w zadumie, Głośne bicie serca tłumię — Po czemże-by?... Za czem? [158] Przepaść dzieli mnie od ciebie, Nad przepaścią ptak się waży, Złota łuna drży na niebie, W łunie sosna się kolebie, Coś się roi... marzy... Hej! na wichry, na szumiące, Rozpuść ptaku pióra twoje... Cóż, że ginie tam tysiące?... I w przepaści świeci słońce, Gdy w nią patrzy — dwoje. Powój dziki mnie oplata, We mgły idę, w pianach ginę, Coś drży we mnie, pała, wzlata, Coś się zmienia w biegu świata, Gdy patrzę w głębinę. Czerwień na mnie z jaru bije, Od kaliny, jarzębiny, Każdy kamień dyszy, żyje, A od lasu mgła się wije, I zmierzch idzie siny... Cicho! ktoś na szczytach woła! Jako harfa głos odbrzmiewam... Ogniem płoną skalne czoła, Brzmi excelsior dookoła — Lecę — błyskam — śpiewam...