Poezye. Serya trzecia/W Weronie

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye. Serya trzecia
Podtytuł	Żywym i umarłym
Data wydania	1887
Wydawnictwo	Gebethner i Wolff
Drukarz	Wł. L. Anczyc i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa
Źródło	Skany na Commons
Link do strony indeksu

[099] VII. W Weronie. Do ołtarza miłości pielgrzymuję cicha, Płomień niosąc na ustach, a w sercu tęsknotę. Na drogę moją słońce rzuca róże złote, W młodocianych winnicach przelotny wiatr wzdycha, O Giulia!... Zdaleka idę. Brzozy te białe, co stoją I płaczą w kraju moim, szeptały o tobie. A słowik, co dziś śpiewa tu, na twoim grobie, Namiętne pieśni rzucał w bezsenną noc moją... O Giulia!... Drogę do ciebie serca wskazało mi drżenie, I szmery pocałunków w powietrzu uśpionem, I róża ta, co płonie rozchylonem łonem, I od skrzydeł gołębich padające cienie. O Giulia!... [100] Więc tutaj, jak zraniony ptak, tęsknemi loty Dążyłam, by o kamień oprzeć senną głowę, I śnić wonie jaśminów, noce księżycowe, I czuć dreszcze i żary tajemnej pieszczoty, O Giulia!... Lecz błagam, chciej przebaczyć samotnej pątnicy, Że zamiast kwiecia, zamiast weselnego pienia, Do grobu twego niosę zadumę milczenia, I czoło pochylone, i żar łez w źrenicy... O Giulia!...