Poezye. Serya trzecia/Staremu teorbaniście

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye. Serya trzecia
Podtytuł	Żywym i umarłym
Data wydania	1887
Wydawnictwo	Gebethner i Wolff
Drukarz	Wł. L. Anczyc i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa
Źródło	Skany na Commons
Link do strony indeksu

[097] VI. Staremu teorbaniście. Hej śpiewaku! Hej ptaku Z zgubionego gdzieś szlaku, Od kurhanów, od mogił przybłędo! Brząknij w struny twe rdzawe, Wspomnij dawnych lat sławę, Młodzi słuchać zasiędą. Już my dawno nie mieli Czarodziejskiej kapeli, Co to na nią zgodliwie się składa Bicie serca słuchaczy, Śpiew stepowy, junaczy, I łza, co z oczu pada. Wiatr zapomniał już wtóru, Las nie szumi do chóru, [098] Poginęły gdzieś echa w zawiei... Gość serdeczny, skrzydlaty — Pieśń, od chaty do chaty Już nie lata, nie budzi nadziei. Już nie idzie narodem, Górą w blaskach, a spodem Westchnieniami kurhanów rozbita... Już nie wróży, nie woła, Nie podnosi nam czoła, Gdzie od wschodu brzask świta. Cóż, że śpiewa ktoś sobie, Jakiejś mglistej żałobie, Jakiejś drobnej nadziei, miłości... Pieśń się taka nie przetrze Przez szerokie powietrze, Do krwi ludu, do kości... Hej, śpiewaku ty stary! Spojrzyj w pola i w jary, I posłuchaj, co gwarzą mogiły. Uderz w struny — a grzmotem, Nie słowiczym szczebiotem, Bo nie łez nam potrzeba — lecz siły!