Poezye. Serya trzecia/Po rosie

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye. Serya trzecia
Podtytuł	Po rosie
Data wydania	1887
Wydawnictwo	Gebethner i Wolff
Drukarz	Wł. L. Anczyc i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa
Źródło	Skany na Commons
Link do strony indeksu

[171] I. A kiedy mi przyjdzie zagrać W polu dziewczynie — Da dana! W polu dziewczynie, Wykręcę ja fujareczkę W tej wodnej trzcinie — Da dana! W tej wodnej trzcinie. Bo ta trzcina się ugina Za wiatru wianiem, Nieinaksza i dziewczyna Z swoim kochaniem... Wprawiłaby jasne słonko W szybkę u chaty, Wyglądałaby czy jedzie Do niej bogaty! A kiedy mi przyjdzie zagrać Na cudzym progu — Da dana! [172] Na cudzym progu, Wykręcę ja fujareczkę W tym ostrym głogu, — Da dana! W tym ostrym głogu! Będziesz śpiewać mi przy sercu Gorzkiemi łzami, Aż poleci głos żałosny Temi łanami... Chodzi krzywda popod lasem, Po jarach chodzi, Nikt nie zgadnie co za czasem Złe ziarno zrodzi...   A kiedy mi przyjdzie zagrać W tym pańskim dworze, — Da dana! W tym pańskim dworze, Wykręcę ja fujareczkę W najgęstszym borze — — Da dana! W najgęstszym borze! Pamiętają stare drzewa Tę czarną dolę, Co tu przeszła przez te chaty, I przez to pole... [173] Rozśpiewająż się piosenki W jęki i płacze, Aż zciemnieją złote miody, Białe kołacze...   A kiedy mi przyjdzie zagrać Tej nocce śpiącej — — Da dana! Tej nocce śpiącej, Wykręcę ja fujareczkę Z wierzby płaczącej — — Da dana! Z wierzby płaczącej. Oj polecąż z niej piosenki, Jako ptaszkowie, Oj rozniosą ciche szumy W onej dąbrowie... Ni ja roli, ni ja chaty, Nędzny koniucha, Nocka tylko patrzy na mnie — I pieśni słucha... [174] [175] II. Nie swatała mi cię swatka Ani ojciec, ani matka, Jeno pieśni skowronkowe W te poranki, w te majowe, Jeno jasne one zdroje, Kędy konie do dnia poję, Jeno gołąb ten skrzydlaty, Jeno dróżka do twej chaty I fujarki onej granie, Co rozlega się po łanie, I te trzciny, rokiciny — — Jedźże, Jaśku, do dziewczyny — Hej!... Nie swatały mi cię kumy, Jeno ciemnych lasów szumy, Jeno tęskność, co się ściele Po ugorach, jak złe ziele, [176] Jeno mokra ona łąka, Gdzie się nocką tuman błąka, Jeno złote ono słońce, W cichych zorzach zachodzące... Odwieczerzem jednem, drugiem, Pług za łanem, ja za pługiem, Za mną zasię słonko chodzi, — Dziewczę ci się, Jaśku, godzi. Hej!... Ludzie mi cię nie raili, Ani do mnie miodem pili, Jeno ten miesiączek biały, I te gwiazdy cię swatały... Nie chodziły tu sąsiady, Na namowy, na wywiady, Jeno cichość wieczorowa Niosła zkądciś miłe słowa, Nocka jeno w oknie stała, Chłodną rosą przypijała, Chłodną rosą mnie budziła — — A gdzie, Jaśku, twoja miła?... Hej!... [177] III. A kiedyż my doczekamy Tej wiosenki, tego lata, Że pod strzechą, pod zmurszałą Wybieleje nasza chata?... A kiedyż my doczekamy Tego ranka, tego dzionka, Że przez szybkę, przez okienko, Zajrzy w izbę więcej słonka?... A kiedyż my doczekamy Takiej zorzy, takiej doli, Że nam wzejdą złote kłosy, Na tej naszej czarnej roli?... — Lata wichur po pustkowiu, Ze śnieżycą wicher lata, Na miesięcznym mroźnym nowiu Wybieleje nasza chata. [178] — Chodzi niebem dzionek biały. Białe słonko niebem chodzi, Łzami rola zasiewana Złote kłosy wiosną zrodzi... [179] IV. Oj nocko, nocko, czarny sokole, Czarne twe skrzydła zakryły pole, Zakryły pole nad naszą drogą, A mego smutku zakryć nie mogą... A czy ty pióra rzuciłaś w morze? Czy je spaliły zachodnie zorze? Czy niema dosyć zmierzchów na ziemi, Że się kryć muszę z łzami mojemi...