Poezye. Serya trzecia/Pieśni nocy

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye. Serya trzecia
Podtytuł	Pieśni nocy
Data wydania	1887
Wydawnictwo	Gebethner i Wolff
Drukarz	Wł. L. Anczyc i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa
Źródło	Skany na Commons
Link do strony indeksu

[111] I. Cisza... — A przecież coś szepce, coś wzdycha, Coś mnie tajemnym szelestem oblata... Jakowaś skarga zmieszana i cicha Płaczem ros leci z róż polnych kielicha, A serce ziemi kołata. Cisza.. — Kto woła? Kto pieśń tę echową Śpiewa?... Pieśń dziwną, rozchwianą na drżenia... Kto tchem mi włosy podnosi nad głową? Kto mi w słuch wciska bezdźwięczne to słowo, W którem brzmi rozpacz istnienia? Cisza... — Szum słyszę! Szum morza daleki... Nie. To gdzieś wichrem zatrzęsły się lasy, To dzwony huczą, to idą łez rzeki, To zapadają w mogilny proch wieki, To nowe rodzą się czasy. [112] Cisza... — Zkąd szmer ten? Czy czerw lichy kroczy Serca wygryzać puszczom?... Czy to zgrzyty Trąb, z których jutro hymn buchnie proroczy, Czy Jagarnauta wóz kędyś się toczy Przez prochy i przez błękity? Cisza... — Jak ciężko jest słuchać tej ciszy Temu, co głos jej rozumie złowrogi! O, jak jest ciężko temu, który słyszy, Jak chaos jęczy, pracuje i dyszy, I rodzi — karły i bogi... I znowu palcem bezkształtnym zaciera Wysiłki swoje, i boleści swoje... Cisza... — Brzóz białych szept kędyś zamiera. Gwiazda źrenice bezsenne otwiera, Chwieją się lekkie powoje... [113] II. Za jedno Ciebie błogosławię, Panie, Żeś z gwiazd dał myślom łoże i posłanie, I że kołyszesz je aż do rozświtu W miesięcznych blaskach twojego błękitu. Za balsam ciszy na ziemię wylany, Za mrok, co więźniom zakrywa kajdany, Za sen nędzarza o braterstwa chlebie, Za zapomnienie — błogosławię Ciebie! Na nędzę naszą i na wielkość Twoją, Na tajemnice, co przed nami stoją, Na krzywdy nasze, i bój, i konanie, Dosyć nam patrzeć przez dzień cały, Panie! Więc za tych zmierzchów litosną zasłonę, Za mleczne drogi ku świtom rzucone, Za mgłę, co kryje komety na niebie, Za noc i ciemność — błogosławię Ciebie! [114] Za wolność ducha — bez klątwy i winy, Za niezliczone istnienia godziny, Za snów skrzydlatość, co przestrzeń zaciera, Za uśmiech, który z porankiem umiera, Za oddech ziemi swobodny, choć w nocy, Za moc rozkoszy, za rozkosz niemocy, Za dreszcz, co kwiaty pochyla ku sobie, Za sen o szczęściu — błogosławię Tobie! O! błogosławię, że mi swoje dłonie Na czoło kładziesz i chłodzisz mi skronie, I oczy moje zamykasz gorące, I nad tęsknotą moją gasisz słońce... O, błogosławię za chwilę wytchnienia, Za zdjęte jarzmo, co mi tarło szyję, Za te pół-śmierci, za te pół-istnienia, W których nie czuję, że żyję... [115] III. Jak ciemno! — Panie! — Czy ta noc, co spływa Czarnogwiaździsta i nieprzenikliwa Z wiecznych przepaści podnosząc swą głowę — To wróg Twój stary, przez pół pokonany, Który w ciemnościach rozrywa kajdany I świata dzierży połowę? Czy Ty sam, Panie, spuściłeś z łańcucha Tę noc posępną na myśl i na ducha, Gdy człowiek powiódł oczyma po niebie, I przez mgłę ranka, co wznosi się drżąca, Sięgnął do jądra wszechbytu, do słońca, A przez nie sięgnął do Ciebie? O, króluj w ciszy!... Przez dni połowicę Tytan zamyka zuchwałą źrenicę, [116] W bezsilne śnienie zapada... I podłożywszy cień szczęścia swej głowie, Nie dba, jak w chmurach władają bogowie, Błękitnych tajni nie bada... O, króluj w ciszy!... Niech tylko ten stary Wróg sprzymierzony dotrzyma ci wiary, I marą usypia duchy... Bo cóż, jeżeli bezsenne powieki Podniosą ludy i ockną na wieki... ......................... [117] IV. Wieczór już, Panie! Oto leśni ptacy Skłaniają skrzydła ku gniazdom w polocie... Oto pól Twoich umilkli śpiewacy, Oto dzień cały przetrwałam już w pracy, We łzach, w tęsknocie... Z blasków poranku, i dnia, i ze słońca, Nie miałeś dla mnie żadnego promienia. Oto się czas mój nachyla do końca, Oto już gwiazda wieczorna i drżąca Błyska wśród cienia... Innym oddałeś zórz jasnych kolory, Nad cichą strzechą rzucone w lazurze, I zapach łąki i ciszę w naturze, Bocianie gniazda, topole i róże, I ciemne bory... [118] Lecz ja ze świata całego ogromu Jedno jedyne serce wzięłam sobie. Gniazdo me spadło strącone od gromu, Nie było dla mnie ogniska ni domu, Żyłam w żałobie... Po cząstkę moją, na boku stojąca, Nie wyciągnęłam przez dzień cały ręki. Życie przechodzi, pomija, potrąca, Myślałam — wspomni! — czekając tak końca, Nucąc piosenki... Lecz oto kwiaty posnęły majowe, I kruk samotny znajduje posłanie... Czuję chłód ros tych, co lecą perłowe, Na wiernej piersi daj skłonić mi głowę, — Wieczór już, Panie!...