Poezye. Serya trzecia/Na gody

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye. Serya trzecia
Podtytuł	Z chaty
Data wydania	1887
Wydawnictwo	Gebethner i Wolff
Drukarz	Wł. L. Anczyc i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa
Źródło	Skany na Commons
Link do strony indeksu

[183] I. „Na gody” Pokiwali matuś głową, Popłakali mało wiele, Dali czapkę barankową, Tatusiową kamizelę... Dali łapcie z łyka szyte. Za pazuchę kromkę chleba: — „Idźże, Jaśku, w świat szeroki, Na wschód słonka, na wschód nieba... Jeszczećbym ci w chacie rada, Zbierzesz chróstu, dźwigniesz wody, Ano kiedyż ci do ludzi Jak nie teraz, nie na gody?... [184] A gódź-że się w dobrą chwilę, W dobrą chwilę i godzinę, Po wszelakiej należności, Choć za zgrzebną koszulinę... A gódź-że się u bogacza, W dobre słowo, w dobrą wiarę, Jak przesłużysz co się patrzy, Da ci może buty stare... A nie wracaj do chałupy, Aż wyrośniesz mi z pastucha, Aż wysłużysz na grzbiecinę Siaki taki szmat kożucha”. — „A i długoż mi matusiu. Na te buty służyć w świecie?” — — „Aż cię synku, bieda zgryzie, Aż cię praca w dół przygniecie”. — — „A i długoż mi, mateńko, Na ten kożuch służyć trzeba?” — — „Aż cię Pan Bóg dojrzy, synku, Z wysokiego swego nieba”. — Idzie Jasiek po ścieżynie, Co się spojrzy, to ją minie; Co się spojrzy, to się smuci — Albo pójdzie, albo wróci... [185] Stara wierzba, jakby żywa, Gałęziami za nim kiwa, Czegoś skrzypi, czegoś biada, Dziw do niego nie zagada... Oj! nie użył Jasiek w chacie Ani wczasu, ni swobody... — Ano — kiedyż mu do ludzi, Jak nie teraz, nie „na gody”?...