Poezye. Serya trzecia/In exitu Israel

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye. Serya trzecia
Data wydania	1887
Wydawnictwo	Gebethner i Wolff
Drukarz	Wł. L. Anczyc i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa
Źródło	Skany na Commons
Link do strony indeksu

[003] I. „In exitu Israel”.  Ps. 136, Rozdz. 1. CHÓR. Ponad wodami babilońskiej ziemi Siedzim i płaczem łzami gorącemi. Na wierzbach lutnie nasze się kołyszą, W ciszy bolejem i skarżym się ciszą. GŁOS. A którzy nas przywiedli w krainę wygnania Rzekli nam: „Co milczycie, o męże boleśni? Oto wiatr wam w muzyckie naczynia podzwania, Wstańcie śpiewając pieśnię z syońskich swych pieśni”. CHÓR. Biada! nie dla nas już pieśni Syonu. My — las wyrwany z Libańskich gór trzonu, [004] My — zdrój bezwodny, domostwo bez pana, I płacz bez głosu, i struna zerwana... GŁOS. A jakoż mamy śpiewać pieśń na obcej ziemi? Jak wyznawać jej słowa przed ludźmi cudzemi? W zelżywość oto rzucił Pan Syońską córę, I stargnął z jej ramienia królewską purpurę... CHÓR. Za szyje nasze gnali nas trapieniem, Dusza nam zaszła pomierzchem a cieniem, Napoje nasze zmieszane ze łzami, Nad Babilonu cudzemi wodami... .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   . .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   . NABI. Więc ja mam głos! Więc ja wam śpiewać pocznę! Ja płomień tchnę w te smutki wasze mroczne, I pieśnią wam przyśpieszę serca bicie, Na nowy bój, na nowe, męzkie życie! Więc ja mam głos! Ja ptak spętanych skrzydeł, Zerwanych strun narodu lira brzmiąca... [005] Na wichrach pieśń uniosę z ziemi sideł, I gniazdo jej położę w blaskach słońca. Więc ja mam głos! Pobitych krzyk jest we mnie. I łuny miast, i winnic spustoszenie, I miecza ostrz przenika mnie tajemnie, I cisną mnie zelżywych pęt rzemienie. .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   . GŁOS. Trwoga na mnie bije w żywot utrapiony... Wzruszeniem wielkiem Syon został rozruszony... A niech się cudze echa nie gonią przez pole Za pieśnią niewolnika, co śpiewa swą dolę... CHÓR. Patrzym na góry — a one się chwieją. Ptak ulatuje z ostatnią nadzieją. Ojcowie nasi pomarli w niewoli. Zasnąć nam dajcie, zapomnieć co boli. (słychać przygrywkę lutni) .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   . .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   . NABI. Jeruzalem! O, jeślibym ja ciebie Niepomnieć miał od zmierzchu do zarania, [006] Niechaj mnie Pan zapomni też na niebie, Prawica ma niech będzie zapomniana! Jeruzalem! O święty ojców grodzie! Jeślibym ja nie sławił cię z imienia, Niech język mój w pragnieniu i o głodzie Przyschnie, jak liść, do mego podniebienia! .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   . .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   . (przygrywka lutni) A któż to jest, pobita i zburzona, Co wyrwał cię, jak cedr, z wybornej roli? A któż to jest, co spętał twe ramiona? I zawiódł cię w ten cudzy dom niewoli? Nędznico ty, o babilońska córo! Przeklęta bądź do kości twego ciała! Sławion ten mąż, co odda ci ponurą Nagrodę twą, którąś ty nam zdziałała! Sławion ten mąż, co naprożników troje I węgły twe zatrzęsie ręką krwawą, I z wierzchu skał roztrąci dziatki twoje, I grody twe posieje polną trawą...

---