Poezye. Serya trzecia/Dzwony

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Maria Konopnicka
Tytuł	Poezye. Serya trzecia
Podtytuł	Z chaty
Data wydania	1887
Wydawnictwo	Gebethner i Wolff
Drukarz	Wł. L. Anczyc i Spółka
Miejsce wydania	Warszawa
Źródło	Skany na Commons
Link do strony indeksu

[191] III. Dzwony. A gdy skonał w czarnej chacie Jasieńko miły, Poszła matka prosić dzwonów, By mu dzwoniły. — Mój synaczek, mój rodzony, W trumience leży, O zagrajcież wy mu, dzwony, Z tej białej wieży! Niechaj idzie głos bijący O jasne słońce, Przez te pola, przez te lasy, Z wiatrem szumiące...” [192] Ale dzwony twarde serca, Zimną pierś miały. „Będziem jemu dzwonić, matko, Za talar biały”. — I wróciła, narzekając, Do pustej chaty I strząsnęła wszystkie kąty I zgrzebne szmaty... I nic więcej nie znalazła Prócz onej świty, Którą syna trup sczerniały Leżał nakryty... — Nieszczęśliważ moja dola, Jasieńku miły! Chybaż tobie łzy te moje Będą dzwoniły... Chyba moje narzekanie Bić będzie z rosą, Kiedy ciebie na mogiłki Z chaty wyniosą!” I wynieśli za próg czarny Trumienkę lichą, A za synem poszła matka Ścieżyną cichą... [193] I nie grały jemu dzwony Z wysokiej wieży, Jeno szumiał las zielony I wietrzyk świeży... Jeno dzwonki te liliowe, Co w borze rosną, Żeby dzwonić chłopskim trumnom W drogę żałosną...