Pieśń od ziemi naszej

Pieśń od ziemi naszej • Cyprian Kamil Norwid

Pieśń od ziemi naszej Cyprian Kamil Norwid

Et aux horions,
l'on verra qui a meilleur droit -
Jeanne d'Arc

 I
 Tam, gdzie ostatnia świeci szubienica,
 Tam jest mój środek dziś - tam ma stolica,
 Tam jest mój gród.
 
 Od wschodu: mądrość-kłamstwa i ciemnota,
 Karności harap lub samotrzask z złota,
 Trąd, jad i brud.
 
 Na zachód: kłamstwo-wiedzy i błyskotność,
 Formalizm prawdy - wnętrzna bez-istotność,
 A pycha pych!
 
 Na północ: Zachód z Wschodem w zespoleniu,
 A na południe: nadzieja w zwątpieniu
 O złości złych!
 
 II
 Więc - mamże oczy zakryć i paść twarzą,
 Wołając: "Kopyt niech mię grady zmażą,
 Jak pierwo-traw!"
 
 Lub - mamże barki wyrzucać do góry
 Za lada gwiazdką ze złotymi pióry -
 Za sny nieść jaw?
 
 Więc mamże nie czuć, jaką na wulkanie
 Stałem się wyspą, gdzie łez winobranie
 I czarnej krwi!...
 
 Lub znać, co ogień z łona mi wypali?
 Gdzie spełznie? - odkąd nie postąpi daléj? -
 I - zmarszczyć brwi...
 
 III
 Gdy ducha z mózgu nie wywikłasz tkanin
 Wtedy cię czekam - ja, głupi Słowianin,
 Zachodzie - ty!...
 
 A tobie, Wschodzie, znaczę dzień-widzenia,
 Gdy już jednego nie będzie sumienia
 W ogromni twéj.
 
 Południe! - klaśniesz mi, bo klaszczesz mocy;
 A ciebie minę, o głucha Północy,
 I wstanę sam.
 
 Braterstwo ludom dam, gdy łzę osuszę,
 Bo wiem, co własność ma - co ścierpieć muszę -
 Bo już się znam.

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.