Na smętne wieści z Watykanu

Na smętne wieści z Watykanu • Cyprian Kamil Norwid

Na smętne wieści z Watykanu Cyprian Kamil Norwid

 1
 Nie zna nikt bytu ostatniej godziny,
 Lecz co oblegnie kiedyś smętne łoże?
 Nawoływania od jakiej krainy?
 Błogosławieństwo lub pogróżki Boże?...
 - Monarchów wielu odpomną swe czyny,
 Purpurę miecąc nogą, jak rogożę,
 Gdy ręce będą wyciągali drżące,
 By wrócić fakta - niepowracające!...
 
 2
 Atoli ówdzie, w cichym Watykanie,
 Żaden lud z piersią nie stanie rozdartą,
 Władałeś!... - grożąc - a wiesz, co wygnanie?
 Co praw-odjęcie?!" - Lud żaden nie stanie
 W więzach, bez wspomnień, iż łzę mu otarto.
 - Im w Europie większe zamięszanie,
 Któż, odkąd dzieje poczynają istnieć,
 Rad się, jak Pius, u-bez-osobistnieć?
 
 3
 Nie jak assurskie bogi i pół-bogi,
 Pijaństwo, siebie, mające za władzę,
 Wrażali ludom pod żebra ostrogi -
 Lecz znikły na wpół, a cały w powadze,
 Głoszący prawdę oględnie, a nadze -
 Mąż doskonały! który wciąż róść będzie,
 Iż był tam, gdzie jest, ten samy, co wszędzie.
 
 4
 Bywa, że doba większą jest od pracy,
 Lub treść od słusznych względów arystarchy
 Więc nie Augustom śpiewa to Horacy,
 Śpiewając jednak dla Rzymu-Monarchy,
 Ludy wygnane, smętni i żebracy,
 Jako w potopu dzień ptastwo do Archy,
 Lecą - pytając o Starca... pytają
 O siebie samych - i o świat - i łkają...
 
 Paryż, 1877, grudnia

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.