Mówię z sobą...

←Do Laury

Mówię z sobą... Poezye Adama Mickiewicza. T. 1. (1899) Sonety erotyczne Adam Mickiewicz

Nieuczona twa postać...→

Zobacz też: wydanie z 1826 r.

[174]

 Mówię z sobą, z drugimi plączę się w rozmowie;
Serce bije gwałtownie, oddechem nie władnę;
Iskry czuję w źrenicach, a na twarzy bladnę;
Niejeden z obcych głośno pyta o me zdrowie,

 Albo o mym rozumie coś na ucho powie.
Tak cały dzień przemęczę; gdy na łoże padnę
W nadziei, że snem chwilę cierpieniom ukradnę,
Serce ogniste mary zapala w mej głowie.

 Zrywam się, biegę, składam na pamięć wyrazy,
Którymi mam złorzeczyć okrucieństwu twemu,
Składane, zapomniane, po milijon razy...

 Ale gdy ciebie ujrzę, nie pojmuję, czemu
Znowu jestem spokojny, zimniejszy nad głazy,
Aby goreć na nowo, milczeć po dawnemu...

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.