Luba! ja wzdycham...

←Pierwszy raz jam niewolnik...

Luba! ja wzdycham... Poezye Adama Mickiewicza. T. 1. (1899) Sonety erotyczne Adam Mickiewicz

Dzień dobry→

Zobacz też: wydanie z 1826 r.

[180]

 Luba! ja wzdycham; pamięć niebieskiej pieszczoty
Trują mi okropnego rozmyślania chwile,
Ach! może serce twoje, co cierpiało tyle,
Może, boję się wyrzec, pustoszą zgryzoty?...

 Luba! i cóżeś winna, że twych ocząt groty
Tak palące, że usta śmieją się tak mile?
Zbyt ufałaś mej cnocie i nazbyt swej sile,
I nazbyt ognia Stwórca wlał w nasze istoty.

 Przewalczyliśmy wiele i dni i tygodni,
Młodzi, zawsze samotni, zawsze z sobą w parze,
I byliśmy oboje długo siebie godni.

 Teraz, ach! pójdę łzami oblewać ołtarze,
Nie będę mojej żebrać przebaczenia zbrodni;
Tylko niech mię Bóg twoją zgryzotą nie karze!

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.