| I. Głosy ciszy |
| I. |
Jako huk oceanowy |
| II. |
Powiem ci |
| III. |
Kto na wieczne |
| IV. |
Nie pożądaj wyniosłości |
| V. |
Radości, gdzie |
| VI. |
A kiedy idziesz... |
| VII. |
Mistrz prawdy |
| VIII. |
Ślepa wiara |
| IX. |
Nie pożądaj dla siebie |
| X. |
Słabością nienawiści |
| XI. |
Żyj — nie w chwili... |
| XII. |
Nie daj |
| XIII. |
Co myślisz? |
| XIV. |
Tego się strzeż w swej drodze... |
| XV. |
Nic tu skończonem nie jest... |
| XVI. |
Duchu! |
| XVII. |
Ty, coś walczył... |
| XVIII. |
Duszę miej ukojoną... |
| XIX. |
Harfę ty nosisz w sobie... |
| XX. |
W kształt się niewinny oblecz... |
| XXI. |
Gdy płacząc... |
| XXII. |
Tej chwili szukaj, która cię uczyni... |
| XXIII. |
Śmierci się lękasz, jak srogiego kata?... |
| XXIV. |
Widzącą wiarę, zdobądź sobie duchu... |
| XXV. |
Gdyś raz zapłakał nad cierpiącym światem... |
| XXVI. |
Jak kwiat... |
| XXVII. |
To, coś prześniła, to coś przebolała... |
| XXVIII. |
Idź, żołnierzu! Nie pytaj, gdzie cię wiodą zorze... |
| XXIX. |
Jest wielkie łono... |
| XXX. |
Ten, co się o prawdę kusi... |
| XXXI. |
Ileś łez wylał, płacząc nie nad sobą... |
| XXXII. |
Myśl wielka, to obelisk rzucony w błękity... |
| XXXIII. |
Iskrę słońca masz w sobie... |
| XXXIV. |
Gdy w walce siłę oręża... |
| XXXV. |
Życie nie jest dzikim krzykiem... |
| XXXVI. |
Jeżeli nie masz szczytów... |
| XXXVII. |
Gdy cudze węgły się ruszą... |
| XXXVIII. |
A kiedy wyjdziesz... |
| XXXIX. |
Złotą swą pszczołę wypuścił Pan... |
| XXXX. |
Przez czasy, przez stulecia... |
| XXXXI. |
Błogosławione te orły, te hoże... |
| XXXXII. |
Życiem jest przyroda cała... |
| XXXXIII. |
Gdy runą trzy ściany... |
| XXXXIV. |
Przyjdzie, o przyjdzie wiosna... |
| XXXXV. |
Gdy wszystkie nici już rozerwane... |
| XXXXVI. |
Słodka to mądrość |
| II. Z ksiąg Ducha |
| I. |
Uderzam w ciebie, duchu mój... |
| II. |
O nowym ranku świata... |
| III. |
Ja — promień — źródła światła nie ogarnę... |
| IV. |
Z głębiny cichych zamyśleń... |
| V. |
Mniejszy niż mały |
| VI. |
I byłem... |
| VII. |
Co dnia, co chwila rodzi się świat... |
| VIII. |
W złotej kolebce wiecznych zórz... |
| IX. |
Kto z nas pomni przedczas ony... |
| X. |
Sam sobie bramą i sam sobie drogą... |
| XI. |
Iskrą wieczności jestem... |
| XII. |
Duch-ptak buduje klatkę sam... |
| XIII. |
Własny aromat każdy nosi w duszy... |
| XIV. |
Z naturą pracuj, duchu mój... |
| XV. |
Wieczność pielgrzyma jest jako tchnienie... |
| XVI. |
W przestrzeniach nieskończonych... |
| XVII. |
Jeśli z wspólności życia wyjść nie mogę... |
| XVIII. |
Nic darmo mi nie dano... |
| XIX. |
Wszystek we wszystkiem, przez życia bój... |
| XX. |
Nie twardnij mi, w zmartwiały pień... |
| XXI. |
Ilem ja świtów i zachodów miał... |
| XXII. |
Im więcej śmiem pożądać... |
| XXIII. |
A moje prawo — rosnąć wzwyż... |
| XXIV. |
Młody żołnierzu, młody żołnierzu... |
| XXV. |
Na złocistej łodydze... |
| XXVI. |
Przez ostre, ciemne drogi... |
| XXVII. |
Ludzkie oko, słabe oko... |
| XXVIII. |
Z sobą ja niosę wroga... |
| XXIX. |
Próżno mi iść w pustynie... |
| XXX. |
Ta ziemia, którą dziedziczyć mam... |
| XXXI. |
Proch ziemi — w ziemi mam kres... |
| XXXII. |
Jeślim ja w sobie życiem |
| XXXIII. |
Zadumane moje oczy... |
| XXXIV. |
Choćbym o mil tysiące zakrzyknął ku braci... |
| XXXV. |
Na dnie puharu mego perła leży... |
| Posłanie |
| I. |
Czy pójdę drogą, czyli się zostanę... |
