Epimenides

Epimenides • Cyprian Kamil Norwid

Epimenides Cyprian Kamil Norwid

 VI
 Pójdę, albowiem Muzy mojej jest przydomek
 Sieroctwo - więc podniosę rzecz zapamiętaną,
 Jako wieszcz poniewierki, i ostatnich ziomek -
 I pisarz treści, co jest krzyżem przemazaną;
 Jako ziomek na ziemi krańcu, brzegu morza,
 Miedzy na grób starczącej, na szerokość łoża --
 A kto me pieśni, kiedyś rzucane zza świata
 I pobite jak starych urn dzika mogiła,
 Złoży duchem: jedna z nich będzie, i skrzydlata,
 Co nazywa się popiół, lecz zwie się i siła.
 I to zowie się życia toast - dalej w drogę!
 Dopóki stać na skrzydeł parę, lub ostrogę!

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.