Do pani na Korczewie

Do pani na Korczewie • Cyprian Kamil Norwid

Do pani na Korczewie Cyprian Kamil Norwid

 1
 Jest sztuka jedna, co jak słońce w niebie
 Świeci nad wiekiem:
 Mieć moc pocieszać, moc -- zasmucać siebie,
 A być człowiekiem!
 
 2
 Trudna -- bo Mistrzem jest tylko ten, który
 Odszedł daleko,
 By kiedyś wrócił na obłokach z góry,
 Światłości rzeką -- --
 
 3
 Uczeń podrzędny -- i ja -- w tej trudności
 Udział mój wziąłem
 I nieraz w marmur tnę rzeczywistości
 Z Michał-Aniołem.
 
 4
 I oto -- cieszę się, że jedną ręką
 Dotknąwszy tronu,
 Czułem, jak wielką trzy-korony męką
 Zacnemu łonu!
 
 5
 Gdy drugą ręką nieraz gnany wiatrem
 Łachman mię witał:
 Skąd w życiu wszystko to, co już teatrem,
 Jakbym przeczytał!
 
 6
 Dlatego Panię, innymi drogami
 Tamże zabiegłą,
 Spostrzegło serce me, prawie ze łzami
 Oko spostrzegło.
 
 7
 Bo suknia Pani jest z tegoż zakonu
 Domowej przędzy:
 Bogactwo dało Ci znać nędzę-tronu,
 Serce -- tron-nędzy!
 
 8
 I stoi klasztor nasz na podwalinach
 Po ludzku-Boskich,
 Które po Bosku są ludzkimi w czynach,
 Tradycji włoskich!
 
 9
 Bo z starej Padwy i z Bolonii małej,
 Z Rzymu ogromów
 Przynieśli Ojce wiecznej odłam skały
 W posadę domów.
 
 10
 I zbudowali ten gmach, gdzie kolumny
 Są charaktery --
 A każdy sam jest, i że sam -- to dumny
 Król swojej sfery.
 
 11
 I nie jest szczęsny on jak Serafowie,
 Lecz pobłażliwy;
 I święty nie jest, bo hełm ma na głowie,
 Miecz w ręku krzywy --
 
 12
 I każdy filar tylko jest lennikiem
 Bogu-praktycznym --
 Pilaster każdy jest tylko setnikiem
 Ewangelicznym --
 
 13
 Niewiasta każda do Saby podobna
 Lub do Debory:
 Stopa jej mocna i ręka nie drobna --
 Umysł nie chory.
 
 14
 Lecz klasztor taki w obłoki nie wzleci,
 Bo ledwo wstanie --
 Wraz go rączkami zatrzymają dzieci,
 Jak znaną Panię. --
 
 15
 Ta -- rąbek sukni tam i owdzie z-szarga
 Nędznych barłogiem --
 -- A czasu swego powie o niej Skarga:
 Że żyła z Bogiem.

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.