Dedykacja (Norwid)

Dedykacja • Cyprian Kamil Norwid

Dedykacja Cyprian Kamil Norwid

 *
 Patrzyłem, jak przez szyb brylanty
 Promień słońca wbłysł — i zalotnie
 Na rzeźbionym czole Atalanty,
 Drżąc, rozwachlarzył się stokrotnie.
 — Potem przez liście bluszczów w wazie
 Kroplił i piasku źdźbła krysztalił,
 I aksamit czerwonych kotar
 Po łamiących się fałdach palił —
 Mm złocony grzbiet książki otarł...
  
 * *
 A była książka klamrą spięta,
 A była coś śniącą w promieniu,
 Jak gdy powstać chce z trumny święta,
 Skoro woła jej PAN po imieniu.
 — I było to wskroś pełne blasku
 Maurytańskiej obfitości,
 Lub jak gotyckie tło w obrazku
 Gotyckiej Boga znajomości,
 Gdzie słońce igra z ziemi pyłem!...
 
 * * *
 Wiedząc — że księga spięta klamrą
 Mieści poezje, pomyśliłem:
 „Niechże w blasku chwały ich zamrą!
 Po co mam wzruszać wieko księgi,
 Mieszając spokój autora? — —
 Tam też same blaski i wstęgi,
 Co na wierzchu...........
 . . . . . . . .a prawd? — półtora!"
  
 * * * *
 Dlatego Tobie, o Warszawo!
 Niosę dziś księgę mniej złoconą,
 Dotknij jej swoją ręką krwawą,
 Nie dzieweczko, Ty — nie! — Matrono!
 — Syrena herbem twym zwodnicza,
 Lecz ja zmierzyłem oceany,
 A pamiętałam Cię z oblicza,
 Jak Ty, samotny! — zapomniany....
  
 * * * * *
 Niech dziwo-włose Partenopy
 Lub rozkoszne niechaj dzieweczki
 Pod swoje pląsające stopy
 Zgarniają muszle i kwiateczki;
 Niechaj cenią rym, ile chwalny,
 Ile błogą wiejący wonią?
 By odepchnąć grzmot prawdy walnej,
 Niech w dzwoneczki fijołków dzwonią.
  
 * * * * * *
 Powab jest inny dla Matrony,
 Wyprostowanej równym czołem,
 Ubranym w gęste kłosów plony,
 Dla której bardon w rękę wziąłem:
 — Ona, jak górne Jeruzalem,
 Świadoma hymnu i boleści,
 Ani się gorzkim wstręci żalem,
 Ni temu wdzięczna, co ją pieści.
  
 * * * * * * *
 Przyjm... i chęciami chęci zamień,
 O Ty, młodości mej stolico!
 Z bruku Twego rad bym mieć kamień,
 Na którym krew i łza nie świecą!