Żydowie polscy

Żydowie polscy • Cyprian Kamil Norwid

Żydowie polscy Cyprian Kamil Norwid

1861

 1
 Ty! jesteś w Europie - poważny Narodzie
 Żydowski - jak pomnik strzaskany na Wschodzie,
 Swoimi gdy złamki wszędzie się rozniesie,
 Na każdym hieroglif unosząc odwieczny -
 A człowiek północny, w sosnowym gdy lesie
 Napotka cię, odbłysk zgaduje słoneczny
 Ojczyzny! - co kędyś w niebieskim lazurze,
 Jak Mojżesz się w wodzie pławiła Nilowej,
 I mówi: "Jest wielkim, kto bywał tak w górze
 I upadł tak nisko, i milczy jako wy." -
 
 2
 Północne my syny z włosami płowemi,
 Wschodowej historii, my, śnieżne obłoki -
 Za kabał granicą, od razu, wprost z ziemi
 Patrzący na niebios przybytek wysoki:
 Jak Agar synowie, przez kraju istotę,
 Jak Sary synowie, przez ojców robotę;
 My - pierwej niż inni, my - wcale inaczej
 Pojrzeliśmy ku wam, bynajmniej z rozpaczy:
 Boć herbem gdy z wami szlachetny się łamał,
 Krzyż bywał w przełomie tym - i on nie kłamał!
 
 3
 Aż oto, że dzieje pozornie są zamęt,
 Gdy w gruncie są: siła i ładność szeroka! -
 Aż oto, że dzieje są jako testament,
 Którego cherubin dogląda z wysoka -
 Więc znowu Machabej na bruku w Warszawie
 Nie stanął w dwuznacznej z Polakiem obawie.
 - I kiedy mu ludy bogatsze na świecie
 Dawały nie krzyże, za które się kona,
 Lecz z których się błyszczy - cóż? przeniósł on przecie -
 Bezbronne jak Dawid wyciągnąć ramiona! -
 
 4
 Poważny narodzie! cześć tobie w tych, którzy
 Mongolsko-czerkieskiej nie zlękli się burzy -
 I Boga Mojżeszów bronili wraz z nami
 Spojrzeniem rycerskim, nagimi piersiami.
 Jak starsi w historii, co ręką na dzicze
 Kiwnąwszy z wysoka, wołają: "Dotrwałem!
 Chorągwi się badam, nie chłopy twe liczę,
 Bo kiedyś był nicość, ja mleko już ssałem -
 Naturę znam dawniej! - więc przeklnę wędzidła,
 I staniesz na koniu jak pastuch - bez bydła."

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.